در روایتی از امام زمان(عج)، به یکی از مهم‌ترین نکات درباره رفتار شیعیان و نسبت آن با امام خود می‌پردازیم.
آنچه که امام زمانمان را آزار می‌دهد
گاهی کسی کار بزرگ و ارزشمندی انجام می‌دهد و باعث افتخار و عزت خانواده، شهر و کشور خود می‌شود؛ مثل سردار سلیمانی، شهید حججی، رئیسعلی دلواری، ریزعلی خواجوی (دهقان فداکار) و...
و ممکن است کسی مایه شرمساری یک ملت شود، مثل...
توصیه امام صادق(ع) این است که مایه زینت ما باشید و باعث خواری و ذلت ما نباشید.(بحارالانوار، ج۶۵، ص۱۵۱)
زیرا کار ما به حساب اهل‌بیت(ع) تمام می‌شود؛ آیا رفتار و کردارمان مایه عزت و افتخار برای اهل‌بیت(ع) است یا خطایمان بهانه‌ای به دست دشمنان و بدخواهان می‌دهد که آن را به همه شیعیان اهل‌بیت(ع) نسبت دهند؟
به همین جهت است که امام زمان(عج) در توقیعی می‌فرماید:
«قَدْ آذانا جُهَلاءُ الشّیعَةِ وَ حُمَقاؤُهُمْ، وَ مَنْ دینُهُ جَناحُ الْبَعُوضَةِ أَرْجَحُ مِنْهُ»
شیعیان جاهل و نادان و کسانی که وزن بال پشه، از دین و ایمانشان سنگین‌تر است، مرا می‌آزارند. (احتجاج، ج۲، ص۴۷۴)
بنابراین باید یکی از برنامه‌های جدی در زندگی‌مان، تقویت شناخت و آگاهی نسبت به دینمان، کسب علم و هنر اصلاح رفتار، همراه با جدیت و اخلاص در کارهایمان باشد تا مایه فخر و مباهات امام زمانمان شویم، نه باعث آزار و اذیت.
و در یک کلمه، سعی کنیم مأموم خوبی برای اماممان باشیم.