مرحوم آیت‌الله مصباح یزدی در تحلیلی پیرامون حدیث شریف «أفضل العبادة انتظار الفرج»، با رد برداشت‌های انفعالی و توجیه‌گرِ سستی تأکید کردند: این روایت به معنای نشستن و تماشا کردن نیست، بلکه پیام آن ایستادگی در برابر یأس، نفی تسلیم در برابر ظلم و استمرار تلاش و فعالیت است.
در روایت فرمودند: «أفضلُ العبادةِ انتظارُ الفَرَجِ؛ برترین عبادت ها، انتظار فرج است.»
(کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص ۲۸۷)
[آیا معنی این روایت این است که] همین‌که اینجا بنشینم و انتظار بکشم ثوابش از نمازخواندن، از روزه گرفتن، از جهاد در راه خدا، ثوابش از همه این‌ها بیشتر است؟!
چه‌بسا وقتی تحقیق کنیم به این نتیجه برسیم که این در مقام این است که خواسته‌اند مردم، مأیوس نشوند؛ وقتی این‌همه ظلم‌ها را می‌بینند نگویند دیگر هیچ کاری نمی‌شود کرد؛ می‌گوید نه آقا! منتظر فرج باشید! خدا فرج می‌رساند، شما تلاش خودتان را بکنید!
این روایت می‌خواهد بگوید مشرف به یأس نشو و انتظار فرج داشته باش! وقتی انتظار فرج داری فعالیت می‌کنی. وقتی آدم، مأیوس شد دیگر کاری از دستش برنمی‌آید، خیالش راحت است و تن به مرگ می‌دهد. کسی فعالیت می‌کند که انتظار فرج داشته باشد.
روایت می‌گوید انتظار فرج داشته باش تا از کار کردن و فعالیت مأیوس نشوی؛ ما می‌گوییم نه، یعنی هیچ کاری نکن! فقط اینجا بنشین و بگو انتظار فرج دارم!
منبع: بیانات مرحوم آیت الله مصباح یزدی، ۱۳۶۵/۰۲/۰۷