هنر خوشبخت بودن در آن است که آدمها را متفاوت درک کنیم و نخواهیم همه را شبیه قالبهای ذهنی خود سازیم. خداوند در قرآن کریم بارها تأکید کرده است که انسانها را متفاوت آفریده است. اگر من این تفاوتها را درک نکنم و بخواهم همه چیز و همه کس مطابق ذهنیت من باشد، در حقیقت به خلقت خداوند متعال احترام نگذاشتهام.
از سوی دیگر، خود من نیز همواره با چالشهایی مواجه خواهم شد. اما هنگامی که بپذیریم افراد با یکدیگر متفاوتند، میآموزیم که چگونه با یکدیگر تعامل کنیم؛ گویی یاد میگیریم چگونه پاسکاری کنیم و چگونه با هم خوب بازی کنیم. این نگاه سبب میشود زندگانی روز به روز رشد کند، به جای این که روز به روز اختلافها افزایش یابد.
برخی روابط در چرخهای دوزخی گرفتار میشوند و حالشان پیوسته بدتر و بدتر میگردد، گویی در گردابی سقوط کردهاند. اما برخی دیگر وارد مارپیچ فضیلت میشوند؛ یعنی پلهپله به سوی تعالی و رشد پیش میروند، چه از نظر شخصیتی، چه در ارتباطاتشان و چه برای نسل آینده.
