آیتالله مصباح یزدی(ره) در بیاناتی، به تبیین اهمیتِ واسطههای فیض الهی و لزوم صیانت از دستاوردهای معنویِ دوران عزاداری پرداختند. ایشان با تمثیلی دقیق، جایگاه اهلبیت(ع) را در اتصال انسان به انوار الهی، به دستگاههای تعدیلکننده نیرو تشبیه کردند.
همانطور که اتصال مستقیم یک لامپ کوچک به یک نیروگاه تولید برقِ کلان، موجب سوختن آن میشود و نیازمند واسطهها و دستگاههای تعدیلکننده است، خداوند نیز برای اتصالِ وجودِ ناچیز ما به انوار قدسی و فیض الهی، واسطههایی را قرار داده است تا بتوانیم بدون آسیب، از این فیض بهرهمند شویم. باید قدر این مجاریِ فیض را دانست.
ماههای محرم و صفر، فرصتی مغتنم برای تقویت این پیوند معنوی بود. دستاوردهای حاصل از عزاداریها و توسل به حضرت سیدالشهدا (ع) سرمایهای گرانبهاست که نباید بهسادگی از کف برود. بسیاری از جوانان، بهویژه در پیِ توفیق حضور در راهپیمایی اربعین حسینی، دچار تحولات درونی عمیقی شدهاند. این ارتباط قلبی با اهلبیت (ع)، اندوختهای عظیم است؛ بنابراین نباید آن را دستکم گرفت و یا به دست فراموشی سپرد.
باید با هوشیاری مراقب باشیم که این گنجینهی ارزشمند، دچار آفت نشود. بزرگترین آفتِ این دستاورد معنوی، «گناه» است. اگر در اثر بیمبالاتی، غفلت و پیروی از هوای نفس، به آلودگیهای گناه دچار شویم، آن شعلهی عشق و نورانیت فروکش کرده و جای خود را به دلبستگیهای پست دنیوی خواهد داد.
در نهایت، چهار اصل اساسی را باید همواره ارج نهاد و از آنها پاسداری کرد:
۱. قدردانی از دین مبین اسلام؛
۲. پاسداشت جایگاه ولایت و رهبری؛
۳. قدرشناسی نسبت به این مکتب و نظامی که در سایهی این رهبری شکل گرفت، استوار شد و توسعه یافت؛
۴. ارج نهادن به جایگاه رفیع توسل به اهلبیت عصمت و طهارت (ع).
