اضطراب جدایی یک مرحله طبیعی از رشد هیجانی کودکان محسوب می‌شود که معمولاً بین ۸ تا ۱۴ ماهگی آغاز شده و تا پیش‌دبستانی ادامه می‌یابد.

این واکنش زمانی رخ می‌دهد که کودک درک پایداری شیء را کسب کرده اما هنوز درک درستی از زمان ندارد، بنابراین گریه و بی‌قراری هنگام جدایی از مراقب اصلی پاسخ طبیعی اوست.

اگر این اضطراب پس از ۴ سالگی با شدت ادامه پیدا کند یا در عملکرد روزمره کودک اختلال ایجاد نماید، نیازمند توجه تخصصی است.

نشانه‌های هشداردهنده شامل امتناع مداوم از رفتن به مدرسه، شکایت مکرر از علائم جسمی مانند درد شکم یا سردرد، و کابوس‌های تکرارشونده درباره جدایی است. برای مدیریت این وضعیت، خداحافظی‌های کوتاه و قاطع مؤثرتر از طولانی‌کردن فرآیند خداحافظی است.

ایجاد آیین‌های مشخص هنگام جدایی مانند یک بوسه مخصوص یا تشریفات خاص به کودک احساس امنیت می‌دهد. همچنین تمرین‌های کوتاه مدت جدایی در محیط‌های امن و آشنا می‌تواند تحمل کودک را افزایش دهد. جالب است بدانید تحقیقات نشان می‌دهند اضطراب جدایی کودک اغلب بازتابی از اضطراب والدین است، بنابراین مدیریت استرس بزرگسالان نیز در این فرآیند نقش کلیدی دارد.