حجت الاسلام والمسلمین محسن عباسی ولدی در یکی از آثار خود به موضوع «تحلیل تربیتی وقایع فتنهها» اشاره کرده است که تقدیم شما فرهیختگان می شود.
والدینی که به رفتار کریمانه توجهی ندارند، نباید دل خوش کنند که میتوانند خلق و خوی کریمانه را با دستور و نصیحت به فرزندانشان منتقل کنند.
آنها باید یک بار برای همیشه تکلیف خودشان را با چگونگی رابطهٔ میان رفتار و تربیت مشخص کنند. آیا قبول دارند تأثیر رفتار در تربیت فرزندان هم بیشتر از گفتار و هم بر آن مقدم است؟
این را آویزهٔ گوشمان کنیم: کسی که کریمانه رفتار نمیکند نمیتواند کریمانه تربیت کند.
امیرالمؤمنین علی (علیهالسلام) فرمودند:
کسی که خویشتن را پیشوای مردم ساخته، باید پیش از ادب کردن دیگران به ادب کردن خویش بپردازد. او پیش از آن که بخواهد مردم را با زبان خویش ادب کند باید با رفتار خود به ادب کردن آنها اقدام کند. کسی که معلم خویش است و خود را ادب میکند به تعظیم و بزرگ داشتن سزاوارتر است تا کسی که معلم مردم است و آنها را ادب میکند.(نهجالبلاغه، حکمت۷۳)
این را هم فراموش نکنید راز تأثیرگذاری گفتار، کردار است.
باز هم امیرالمؤمنین علی (علیهالسلام) فرمودند: موعظهای که گوش، آن را پس نمیزند و هیچ سودی با آن برابری نمیکند، آن است که زبان گفتار در آن خاموش بمانَد و زبان کردار با آن سخن بگوید.(غررالحکم و دررالکلم، ص ۳۲۱)
